𝐁𝐑𝐄𝐄𝐃𝐒𝐏𝐑𝐀𝐊𝐈𝐆 of 𝐔𝐈𝐓𝐆𝐄𝐁𝐑𝐄𝐈𝐃 Ik app mijn zusje: "Zusje! Kijk hoe tof! Ik postte gisteren mijn eerste veeeeeeel te lange bericht en ik heb binnen een dag 13 likes en 6 reacties, van grotendeels onbekenden!" Ooooh lekker, het Ego gaat hier goed op! Los met die weerstand tegen de 'likes-en-vinkjes-maatschappij', ik mag ze gewoon ontvangen! Eindelijk. En natuurlijk weet ik met mijn hoofd al veel langer, dat als breed van stof zijn, mijn manier is om mijn waarheid te delen, dat dat dan precies juist is. Maar om er ook echt voor te durven staan en het te voelen....? Ik sluit mijn voicenote af met de woorden: "Blijkbaar mag mijn breedsprakigheid tóch gehoord worden." En daar voelde ik het.... Terwijl ik de zin uitsprak voelde ik mijn emotie veranderen. De zin begon als een blije constatering en eindigde in een gevoelsmatige sneer naar mijn zusje. Verzenden. 𝐁𝐎𝐎𝐒 Ik schrok ervan. Ik ben boos op mijn zusje. Huh? Direct begin ik te huilen. Ik mag het voelen. De pijn van a

Ruzie. Er hangt flink wat in de lucht. Toegeven? Pfuh! Zeker niet. Maar stiekem durf ik de wolk amper aan te raken uit angst voor exploderen, of imploderen. Vooral in mijzelf. Ik mag naar binnen. Diep naar binnen. Ruzie is niets anders dan de projectie van mijn eigen angsten. Bang voor de angst in mijzelf. Ik herken het patroon uit al mijn relaties. Te goed gezien worden, niet genoeg kunnen onderduiken, teveel kwetsbaarheid, te bedreigend voor het Ego die vol in de afweer gaat. Verbaal zo sterk en stellig zijn en stront voor goud kunnen verkopen, dat ik de ander het gevoel kan geven dat de schuld daar ligt. Niet voor niets zo geleerd. Schuld. Een zichzelf in stand houdend en eeuwig verwoestend, aangeleerd programma. En ik heb het niet eens in de gaten. Echt niet. Ja, wanneer ik er midden in zit, dan besef ik mij dat ik het eigenlijk al eerder zag. Ik doe echt mijn best om eruit te komen en dat lukt steeds beter, maar het is zo’n hardnekkig, diepgeworteld, beschermend deel dat om mijn o

"Maar neem mij vooral niet serieus!!" "Het zal mijn ongesteldheid wel zijn!!@!*!" Schreeuw ik haar na. 3 Minuten eerder.... "Lieeef?" Ineens staat ze voor mijn douchegordijn. *Slik...* Ze zou op de fiets naar haar werk moeten zitten. Vol automatisch slik ik acuut mijn tranen in en zet een boos gezicht en een boze toon op. Ik zie het mezelf doen en ik weet precies wat er gaande is, maar het lukt mij niet om mijn beschermingsmodus los te laten. "Ja!?" "Mag ik ook op jouw fiets?" "Prima." Ze schuift het douchegordijn aan de kant en ziet mij boos naar haar kijken. "Sta je nou boos te douchen?" Mijn reactie is inderdaad wat overdreven naar aanleiding van onze korte interactie van net, maar huilen zou nog belachelijker zijn dan boos zijn, vindt mijn hoofd. Ze ziet de weerstand tegen de tranen, maar de energie moet ergens heen. "Ja en!? Laat mij lekker!!" Door mijn felle energie laat ze het douchegordijn weer vallen en loopt weg. Ik voel mij nog meer getriggerd in mijn 'niet gezien' stuk en

Ik zag ze vliegen! Ik voelde dat ze er echt waren. Het was niet maar een droom. Dromen zijn nooit zomaar dromen. Je kunt leren voelen wanneer de beelden in je droom een weerspiegeling zijn van je eigen onbewuste programma’s, of dat er beelden worden ingevoegd van buitenaf. Zoals door Elven bijvoorbeeld. Deels al bewust in mijn droom en voornamelijk direct toen ik wakker werd, voelde ik een intuïtief weten: Deze Elven zijn niet zomaar een droom. Deze Elven zijn er echt! En zij lieten mij weten dat ik het kanaal met andere dimensies, andere werelden, andere wezens écht meer mag gaan open zetten. Mijzelf meer als ontvanger open stellen voor informatie, kennis, verbinding en Liefde van buiten mijn aangeleerde hologram. Ik vertelde mijn zeer bijzondere vriend en tovenaar erover. De Elven laten mij weten dat mijn diepere overtuigingen beginnen te veranderen de komende dagen en weken. Ik mag het laten gebeuren. Mijn brein wil het reden en raden, maar zal het nooit begrijpen. Ik krijg hulp, ve

Wauw! Wat was het bijzonder, intens, verbindend en helend in onze vrouwencirkel maandagavond. Het thema vrouwenlijn melde zich van de week en dat zie ik graag als uitnodiging om mee te nemen naar de cirkel. In de voorbereiding ontstond het idee om de lijn van voormoeders, langs een eeuwenlang en nimmer onderbroken pad, tot aan de allereerste oermoeder, te tekenen en ermee te verbinden. Concreet wilde ik langs 7 generaties, maar hoe noem je eigenlijk de moeders van 7 generaties geleden? Ik zocht het op en pakte automatisch mijn pen erbij. Als eerste kom IK. Daarna MOEDER, GROOTMOEDER, OVERGROOTMOEDER. Al schrijvende voelde ik in iedere volgende, vergrotende moedertitel, de energie van de lijn van mijn voormoeders groeien en ver-schijnen. Ieder woord werd stukje breder en het geheel stond symbool voor een groeiend veld als fundament onder mij. De laatste in de lijn.Het besef dat vanafde 6e ’tweebetovergrootgrootmoeder’ de lijn doorgaat tot aan de allereerste oermoeder, voelt groots, krac

Je zit vast. Je komt niet verder. Je voelt je alsof je rondjes blijft draaien in dezelfde limbo. Oude pijn, oude trauma’s blijven opborrelen en misschien wel steeds vaker en heftiger. Gevoelens van verdriet, boosheid, schuld of schaamte blijven zich aandienen. Maar ergens voel je ook: “Er is meer”. Dit kan niet de werkelijke waarheid zijn. Ergens voel je dat er een plek is met meer licht. Ergens moet er meer ruimte zijn, een nieuw begin. Je voelt een verlangen om in die ruimte te zijn, maar jouw angst laat jou niet gaan. Het voelt vreemd en onwennig om te zien dat je een nieuwe start zou kunnen maken en dat je meer licht en liefde kunt ervaren. Je oude pijn vertelt je vanuit angst en onwaardigheid “dat het heus niet klopt”, “dat het echt niet voor jou bestemd is”. Maar wat als dat wel zo is? Wat als het wel klopt? En dat ‘ergens’, waar is dat eigenlijk? Hoe voelt dat 'ergens'? Hoe denk je dat het daar zal zijn op die 'ergens' plek? Loslaten van het oude voelt heel eng. Ego wil niet los