Ik hou van kerst jingles. Zelfs die van Mariah Carey met haar ietwat theatrale verschijning. Maar dat mag ook met zo’n stem vind ik. Vol automatisch neurie en zing ik zachtjes mee, terwijl ik mij besef dat op mijn werk lang niet iedereen de kerst een leuke tijd vindt. “Faaaaaall on your kneeeeeees!🎵 O heeeeeear the angels voooooooices.” Ik snap wel waarom zij ieder jaar weer bovenaan de kersthitlijst staat met haar zoete nummer. “En dan moet jij verplicht naar al die blije kersthits luisteren Klaas.” Zeg ik, terwijl we met ons tweeën aan de ontbijttafel zitten. “Ach ja, je geeft je er maar aan over.” “Dat zegt je hoofd ja, maar wat zegt je gevoel?” Het blijft stil een lastige vraag en onze oudere generatie kan nu eenmaal minder diep reflecteren en minder goed onder woorden brengen hoe ze zich voelen. Maar soms is de vraag alleen genoeg. “Het is vast niet makkelijk om hier te zijn in plaats van thuis.” “Nee dat is niet makkelijk”. En hij duikt weer in de krant. Opgesloten, omdat hij de

Ik ken een Wim. Wim is een Belg. Daar kan hij niks aan doen. Ik heb respect voor Wim, alleen al omdát hij Belg is. Ik ken Wim sinds eergisteren na een toevallig diepgaand en zeer direct gesprek over het leven en aanverwante onderwerpen. Dat ontstond op een toevallige avond aan een toevallige bar. Ik raak altijd instant geïntrigeerd en ietwat bremstig, wanneer ik met een Belg mag reden. Belgen praten met een soort ondefinieerbare, zwoele swing in hun zinnen en lijken daarbij ieder woord zorgvuldig te kiezen. En het is niet alleen de wijze waarop, maar ook hun feitelijke woordkeuze, die maakt dat een conversatie met een Belg zoals Wim op zichzelf al plezant is. Ik had een Antwerpse kennis waar ik wel eens mee belde. Hij sprak zo beschaafd Nederlands dat ik er werkelijk geen zak van verstond. Na 10 minuten was ik kapot van het voortdurend vragen naar herhaling en bedenken wat hij daarna dan wel zei. Maar oh, wat vond ik het heerlijk om met hem te bellen. Zo ook bij Wim de Belg. Nu versta