"Maar neem mij vooral niet serieus!!"
"Het zal mijn ongesteldheid wel zijn!!@!*!"
Schreeuw ik haar na.
3 Minuten eerder....
"Lieeef?"
Ineens staat ze voor mijn douchegordijn.
*Slik...* Ze zou op de fiets naar haar werk moeten zitten. Vol automatisch slik ik acuut mijn tranen in en zet een boos gezicht en een boze toon op.
Ik zie het mezelf doen en ik weet precies wat er gaande is, maar het lukt mij niet om mijn beschermingsmodus los te laten.
"Ja!?"
"Mag ik ook op jouw fiets?"
"Prima."
Ze schuift het douchegordijn aan de kant en ziet mij boos naar haar kijken.
"Sta je nou boos te douchen?"
Mijn reactie is inderdaad wat overdreven naar aanleiding van onze korte interactie van net, maar huilen zou nog belachelijker zijn dan boos zijn, vindt mijn hoofd. Ze ziet de weerstand tegen de tranen, maar de energie moet ergens heen.
"Ja en!? Laat mij lekker!!"
Door mijn felle energie laat ze het douchegordijn weer vallen en loopt weg.
Ik voel mij nog meer getriggerd in mijn 'niet gezien' stuk en roep haar op cynische toon na.
"Maaaaar, het ligt niet aan jou, hoor!! Gewoon...! Een kindloos bestaan! En een schijterige ondernemer zijn waar niets uit komt!" ('Schijterig' is trouwens een heerlijk woord om te roepen als je boos bent.)
Ik hoor haar de trap aflopen, voel me nog meer in de steek gelaten en roep nog wat harder na:
"En nee!! Ik was niet boos! Ik was aan het huilen! En ik heb gewoon wat FUCKING.....! LIEFDE.....! nodig, maar neeeeee, jij laat je weer lekker makkelijk triggeren!"
"Neem mij vooral niet serieus! Het zal mijn ongesteldheid wel zijn!!!!"
Als ik de voordeur hoor dicht gaan, schreeuw ik hard:
"Ik hoop dat je op je BEK! gaat op die KUT fiets van mij!!@!*!"
Met platte hand sla ik een keer of 5 tegen de douche muur aan. Niet omdat ik daarna zielig kan doen, maar omdat ik op dat moment echt geen andere en meer vriendelijke manier kan bedenken om mijn energie kwijt te raken. Ik heb mijn emoties te lang onderdrukt, waardoor de onder water gehouden bal nu even flink omhoog komt schieten.
Ik begin hard te huilen en laat nu helemaal de tranen gaan, die eerder ook al wilden komen. Oude pijn. Oude vast zittende energie wat eruit wil.
Heeft natuurlijk niets te maken met 'haar onduidelijke communicatie', want ik had gewoon om verheldering kunnen vragen.
Heeft ook niets te maken met 'dat ze mij niet eens een knuffel kon geven', want ik had gewoon mijn tranen mogen laten zien.
En ook heeft het niets te maken met 'dat ik gewoon ongesteld ben', want juist die periode is essentieel en bedoeld om los te laten.
Mijn hele ongestelde leven lang leerde ik dat emoties tijdens de menstruatie buitenproportioneel zijn. En dus niet al te serieus genomen hoeven te worden. Maar onze periode van menstrueren gaat over loslaten. Het gaat over het vrijlaten van energy die al veel langer opgesloten zit in ons systeem.
Het is NIET buiten proportioneel. Het is jarenlang onderdrukt geweest. Ontkent. Vermeden. NIET serieus genomen. Om allerlei redenen. En de natuur geeft ons iedere maand weer de kans om een beetje van die energie vrij te laten. Het is NIET buiten proportioneel. Met die overtuiging, oftewel oordeel, onderdruk je juist dezelfde energie weer, waardoor deze er minstens zo hard uitkomt bij de volgende menstruatie ronde.
Zoals je leest, vind ik het ook nog steeds moeilijk om mezelf te uiten, zoals ik mij werkelijk voel. Maar laten we elkaar eraan herinneren wie wij werkelijk zijn. Onszelf steeds weer opnieuw de toestemming geven om juist in deze intense fase van loslaten, zoveel mogelijk oude pijn, ook te mogen vrijlaten.
En na een flinke huilbui voelt mijn systeem weer wat ruimer, losser, luchtiger. Ik kan al snel weer lachen en ik hoef lang niet altijd te weten welke verhaal erbij hoort. Het wil gevoeld worden. Toestemming om te mogen stromen, huilen.
En daarna maak ik excuses. Ik neem zoveel als ik kan verantwoordelijkheid voor mijn gedrag. Nu via de app en vanavond maak ik het helemaal goed. Niet om mijn schuldgevoel te compenseren, maar omdat ik graag verbinding wil met mijn geliefde. En zij ook met mij. En ik mag haar liefde gebruiken om de verbinding met mijzelf weer verder te versterken.