Een aantal maanden terug vertelde ik mijn vriendinnetje dat het idee al langer in haar hoofd speelt en dat mijn gedachte aan dat idee heel bizar voelt. Mijn kleine zusje. Míjn kleine zusje. Dat klopt gewoon niet. Zo hoort het niet te gaan. En nu is het dan toch echt zo ver. Mijn kleine zusje is zwanger. Sorry. Wat?? Mijn hoofd stopt met denken. Mijn lichaam schiet in een staat van paraatheid, maar waarvoor begrijp ik niet. Vanuit een oerimpuls voel ik de bijna onbedwingbare behoefte om mijn kleine zusje te beschermen voor de wereld. Voor dat wat haar overkomt. Alsof een hongerige beer dreigend ons hol in stuift en ik als enige kan beschermen. Ik ben er helemaal klaar voor! Ik ga tot de dood en ik weet dat ik win! Alles in mij schreeuwt en iedere vezel wil nu in actie. Maar ik doe niets. In een soort wollige slow motion zie ik mijn moeder haar verbazing uitspreken, terwijl ze haar ‘Nr 1 OMA’ mok met pap-lepeltjes verder uitpakt. Ik krijg mijn hapje Old Amsterdam niet meer weg door de en